Wat doe je met je innerlijke kriticus?
In een onlinegesprek met Karin van der Tuin hadden we het over al dat commentaar dat in je hoofd kan opkomen, waardoor je vindt dat er niks goed gaat. Door hoe zij het beschreef en het uitbeeldde, zag ik, als beelddenker, opeens een Neanderthaler die met een knots op me in wilde slaan. Zo’n woeste, wat verwilderde man, met een lange baard en gevaarlijke ogen, die gefocust zijn op mijn fouten. Hij jaagt me zoveel angst aan dat ik direct naar hem luister en een klap op mijn hoofd voorkom.
Op de vraag: ‘Wat doe je er mee?’, zag ik direct dezelfde Neanderthaler, maar nu met een roze tutu aan. Het beeld was zo absurd, dat ik in de lach schoot. Hoe kan ik hier nog bang voor zijn? ‘Oplossing gevonden!’, dacht het tevreden in mij, maar toen ik mijn oplossing met de groep deelde, voelde ik ook pijn. Hoe fijn de oplossing ook lijkt, ergens klopt het niet. ‘He, bah’, dacht het in mij, ‘Ga je weer moeilijk doen? Het werkt toch prima!’ Maar toch vroeg ik me af: wat betekent die tutu met mijn Neanderthaler?
Met wel doel trek ik die tutu aan?
Door hem een tutu aan te trekken, om hem vervolgens te bespotten, ontneem ik hem zijn kracht en wijs ik hem af, zonder verbinding met hem te maken. Jij bent zo belachelijk; jij hoort niet bij mij. Waar ik niet stil bij sta is dat mijn Neanderthaler actief wordt, vanuit mijn overtuiging dat anderen mij niet goed vinden en dat ik bang ben voor die afwijzing. Eigenlijk is mijn Neanderthaler mijn eigen, bange, innerlijke kind, dat bedacht heeft dat als het maar goed oplet, op alles wat ik fout doe, ik mezelf op tijd corrigeer. Daardoor hoeven anderen niet meer boos op mij te worden. Als ik de innerlijke Kriticus leer om mij niet meer te slaan, zonder zelf mijn angst voor mijn welzijn weg te nemen, is hij creatief genoeg om mij op een andere, desnoods geniepiger of op pijnlijkere manier op het goede pad te houden. Hij heeft het beste met mij voor en in zijn ogen is het beste voor mij, mij op mijn fouten wijzen.
Wat heeft het kind nodig?
Doormijmerend vraag ik me af wat mijn innerlijk kind van mij nodig heeft. ‘De realisatie dat het een kind is én dat het bang is’, fluistert het in mij. Het wil gerustgesteld worden. Ik stel me voor hoe ik haar de tutu aanreik, als speelmogelijkheid. Dat ze haar knots kan neerleggen, omdat ik nu mezelf kan dragen als een ander me afwijst én dat het afwijzen zelf wel honderd keer minder voorkomt, dan in haar hoofdje plaatsvindt. De meeste afwijzingen bestaan niet! Ik besef dat ik haar alleen een tutu kan laten dragen, als zij zelf weer de ruimte en veiligheid voelt om kind te zijn. De verantwoordelijkheid hiervoor ligt bij mij, niet bij haar.
De dag daarna voel ik een enorm verlangen om hier een artikel over te schrijven. We slaan zo makkelijk onze innerlijke Neanderthaler neer met een knots. Overtuigd dat neerslaan dé manier is om problemen op te lossen. Terwijl we daarmee het systeem in stand houden. Al schrijvend blijkt echter, dat ik het schrijven zelf nodig heb, om nog eens extra stil te staan bij dit inzicht.
Waarom een tutu?
‘Maar waarom een tutu aantrekken, als je ook een pop kunt geven of een spel kan spelen?’ fluistert het in mij. Direct zie ik twee zelfgemaakte tekeningen voor me, die heel speciaal voor mij zijn. Op de ene staat een dansende vrouw op de ander een dansend meisje. Beide met een tutu. De dansende vrouw staat symbool voor authenticiteit, het vrije schaamteloze zijn, vanuit je wezen. Het meisje staat symbool voor het verlangen van het kind naar, en het dromen van, het zo vrij te mogen zijn. Als ik mijn Neanderthaler vanuit compassie haar tutu aanreik, open ik me voor het ontladen van de angst, de spanning én mijn wezenlijke zijn. Dat ontroert me. Wat zit er in innerlijke beelden toch veel meer informatie besloten, dan je op het eerste gezicht denkt.
Wat doe jij met jouw Neanderthaler?
Heb je ook een Neanderthaler of laat je innerlijke kriticus zich op een andere manier van zich horen? Ik hoor het graag van je. Mocht je geen idee hebben, wat jouw innerlijke kriticus nodig heeft, kunnen we het samen, via een coachgesprek (intuïtieve kaartlegging) onderzoeken.